Önderliğe Yazılan Şiirler (GERiLLA Şiirleri) 1

[ßêrîvan]

Önderliğe Yazılan Şiirler



Sesine Geldim


Sesine geldim
Fetih zamanlarına yayılmış seni bulmaya
Ruhumu dayadım cana:
Can, işal dokunmazı gök dağıtan fatihtir,
Ruh, fethedilmiş bir avuç topraktır.
Yüreğimi lanetlerden kurtarır esintin,
zaferi eker, zirveye çeker
Sen, varamadığım o zirvesin
-ki hep dokunmayı özlerim
Seni düşündükçe içimdeki ırmak çoğalır
kendi yatağını arar, sende aklanır
sıradağlar sıralanır diyaloğuna
yıldızlar, ay ve tüm evren.
Karanlıklarin zifire boğduğu gecede
güneşi toplarım gülüşünde
içimde çakan bir şimsektir gülüşün.
Baktığın yerde fırtınalar kopar,
firtınalarına umut ekerim.

Seni birgün, seni bir an solumak..
Evrenin ibadet susuşunda nefesini duymak...
Susuz yüreğimde mızrap vuruşların
Seni ritminde açar tohum
her tohumda bir intifada büyür
özlenen yarınlarla ciçeklenen ruhum
senin ezginle semaha durur.
-ki yaşam, coşkulu bir semahtır seninle
simdi barış adasındasın, yüreğin dağlarda
kimsenin uğramadiğı, herkesin orada oldugu adada...
söz söyledin, mana vereyim
yıldızlardan yol serdin, geleyim.

Dilzar DİLOK

[ßêrîvan]

Uyandık Düşten


Annemin ninesindan kalma masallarında
yedi başlı ejderhalara meydan okuyan yiğitler.
dünyayı kurtarmayı unutmuşlar mıydı bu zamanda?...

Saklısindayız gecenin
Sen günün kendisi.
Ezeli sabrımda kanıyor yokluğun
Harap olmuş yurdumdan hicrete başlıyor
ovadan yaylalara
uzaklara
dağda durak buluyor
dur-durak bilmeyen acı..
Simdi savaşıyoruz
toprak geçilmiyor kemikten
çarpışıyoruz göğüs göğüse
"teke tek dövüşlerden" ziyade
kalabalik devlerle dışımzda
ve içimizdeki cücelerle.

Tanrıların savaşından artakalan katığım, umutla bezedim
saçlarına taktığım tacı
zamanın hükmü geçmez sarayda..
Sevda mirasım şiirler adıyorum
Asrın konağı evimiz yüreğine
güneş yanığı tenimizde gündoğumu yarınlar
şarkılar duyuyorum ayak sesinden
sloganlara bürüyorum halay sevincimi
ne yer yetiyor
ne gök
ne de meydanlara sığıyorum
Bilendim aşkla ORTAsında DOĞUnun

Seyrine aktım nehir nehir ülkemin
Kuşatılmış denizler yarıyorum
yücelmiş başlangıçların zirvesi milad
O Doğulu gülüşü kesşe çıkıyorum.

Yıkanıyorum efsanelerin çağımızın
ölcülemeyen zaman hesabında
adı geçmez kahramann
İsa'dan öncesi kaç asır geçti
sonrası kaç asır oldu bilinmez belki
yeniden bedeninde yıkanıyorum
Kesik başlar topluyorum heybeme
tarihin nal seslerinden artakalan
bize ulaşan söylencelerden
bir de hala duman tüten coğrafyadan..
Kurumamış kızıl damlaları alnıma sürdüm.
Fırat'ın kendini vurduğu kacak sınır boylarında
hudutların ötesinde Dicle'yle buluştum
Ve koylarına taşındım Marmara'nın.

Masaldan uyandım.
Annemin ninesinden kalma destandan
yedi başlı ejderhalara meydan okuyan
ok geçmez zırhı inanç kuşanmış kahraman
dünyayı kurtarmaya geliyor bu zamanda...

Zin Agiri LALEŞ

[ßêrîvan]

Sevdam güneş tadında


Yazılır satır satir bitmeyen an tadında
Onur nağme olur birgün şiir tadında
Kıvılcım ateş olur yanar yürek tadında
Serpilir ekin olur kopar toprak tadında
Sözcükler yıldız olur gökte bulut tadında
Çığlık olur özgürlük üveyik kuş tadında
Uçuşur ışık olur sevdam güneş tadında
Ezgiler hasret olur çoban kavalında
Mevsimler bahar olur sevdam güller tadında
Umut serptik yollara bir mayıs sabahında
Zagros'tan Marmara'ya sevdam deniz tadında.

Xezal EKİN ÖZALP

[ßêrîvan]

Fırat


Duruşun sessiz
duruşun tarih
kandır çağlayışın Fırat
Ancak anlayanlar söyler türkünü
söylüyorlar işte
Asiliğini kana kana avuçlarıyla içenler
öfkesini öfkene katanlar..
küsme bize
Deli Fırat,
Asi Fırat,
Nazlı Fırat
senin suyundan avuçlayacağız
parmaklarımızın arasından
damla damla dökerek suyunu ülkem topraklarına
Anadolu'yu sulayarak gececegiz Marmara'ya
öfkeliyiz Marmara'ya
Katmayacagiz suyunu suyuna
tenin Marmara'ya değmeden
Başkan Apo'ya
bir avuç sevdanı sunacağız,
paramparça yüreğimizle.

[ßêrîvan]

Selam gönderin çocuklara


Bir sabah tanıştık onlarla
açıldığında demir sürgülü, soğuk kapı
her günkü gibi dikildi gardiyan
elinde bir yığın gazeteyle.
Sordum ona "Bugün mektuplar gelmiş mi?" diye
"195 mektup var" dedi kısık bir sesle
195 mektup,
her mektubun içinde 195 çocuk
hepsi bugün ziyaretçim,
şu küçücük dört metre karecikte...

Hoş geldiniz çocuklar
hücreme çicekleri getirdiniz
büyük yürekli dostlarım benim
baharın soluklarıyla geldiniz
koca dünyayı getirdiniz adama
serin rüzgarları getirdiniz havasız hücreme
tüm renkleri denizlere saldınız

Çocukları solumak...
195 kez solumak.
İçime içime çeker,
tek tek kucaklarım onlaro
Ardından karıştırırken gazeteleri
gözüme ilişti bir köşede
Urfalı çocukların sıranlanmış resimleri
Siyah beyaz zeminde
çocuklar hep beyazda
Boy boy durmuşlar objektife
her bakışta bir söz, bir eylem gizli
en küçüklerindeyse bir dünya

Kilitlendi bakışlarım
kesintisiz yarım saat
Ben o çocuklarla gittim
195 mektubun geldigi yere
o çocuklara gittim tüm dünya çocuklarına
küçük bakışları büyük etkiledi yüreğimi
tüm çocuklar o bakışlarda gizli
o bakışlarda adsız romanlar
küçük eller üzerinde yürüdüm bugün
verdim elimi çocuklara,
götürdüler beni
özgürlüğü, gökyüzüne
özgürlük onlarla başlar
onlarla biter.

Bugün kucakladım denizin, toprağın kokusunu
Ben zaten hep çocuktum
çocukların dünyasinda gizliydim
Dalmışken kücük dostlarımla sohbete
irkildim o demir sürgünün sesiyle
"Havalandırma süresi bir saat"
Yürürken adım adım
göklerde görürüm o süzülen turnaları
elimi kaldırdım
yüreğimden gelen sesle "selam" dedim
"selam söyleyin turnalar,
selam söyleyin 195 çocuğa
söyleyin onlara güzellikleri öğrensinler
bilimi...
Söyleyin analara, babalara
aç bırakmasınlar onları
Söyleyin turnalar, söyleyin
Urfalı kücük cocuklara,
çocukları öptüğümü,
tüm çocuklara selam söyleyin
Başkan Öcalan'in onlar için yaşayacağını
söyleyin onlara çok cok sevdiğimi
hepsini gözlerinden öptüğümü..."
Botan ÇİYADERKET

[ßêrîvan]

Aşka tarif arıyorum


Aşk dediğin
zavallı bir kapıyı duvara çarpıp çıkıncaya kadarsa,
ölüm dediğin, tetiği çekinceye kadardır.
ama ne aşk kapıyı çarpıncaya kadardır
ne de ölüm tetiği çekinceye kadar...
Aşk, algılamaktır
Ve güzelleşmek..
ölümün bilincinde olmak, anı bilinçli yaşamaktır
özgürlükle buluşmaktır.
Ölüm, amaca ulaşacak kadar bağlılıktır.
Aşk, inancın doruğudur.
Ölüm bilinci, aşkın doruğudur

Aşık oldum kardelenlerin asiliğine
yeni filiz veren mor menekşelere
ve bir çığ gibi çoğalan dağ lalelerine
aşkın en güzelini buldum
bir kelebek gördüm, uğruna ölecek kadar
papatyaya konuştum
öten bülbülü gördüm, ülkemin sevdalısı
ürkek bir tavşanın ölümden kaçışını
inadına inat güneşle yarışırcasına bir gece kuşunu
hepsi yaşamı uğruna ölecek kadar seven
ölüm anının bilincinde...
Yüreğimi alıp götürdü
Güneşin doğduğu yere
sevdalanmışım bir resme
ve bir ses çağırır beni
Resim, bütün güzelliklere
ses, en derin uykudan uyanışa davetti
Belki duygu veya sebep
belki de kin-öfke

Bütün davetliler bu aşkın dansında
Müslümanların Kabe'ye yürümesi gibi
Muhammed'in müminleri gibi
İsa'nın havarileri gibi bu aşka kilitli
Ülkelerine...
Dünyaya...
Evrene...
Derveşe Ewdê û Adulê'nin aşklarının trajik sonları
Yaşanmamışlıklarınadır.
Yüce aşk, ülke sevgisi ve yüce aşk yaratanadır.
Bu aşk ateşi
Ne Promete'nin çaldığı ateş ne de Eros'un aşkıdır.
Bu aşk cehennemin içinde buz dağlarıdır,
erimeyen.
Koşun, bu aşk dansına koşun.

Kerim ÇARÇELA

[ßêrîvan]

Aydınlığa yolculuk


Yıldız doğurtmak karanlığına gecenin
bir müjdeci kuş uçurmak gökyüzünün maviliğine
bir özgürlük türküsü çağırmak tanyelinin koynunda
tutsak ve yasak...
bir tebessüm oturtmak gözlerinin ışıltısına
masum bir çocuk edasıyla
hatırlanan anıların şerefine
sonra birden tuzlu gözyaşlarını akıtmak
Soylu güneşe
özleminin derinliğine,
ve bir soru sormak
haylazca olduğu kadar saf ve düşünceli

Güneş hep aynı mı doğar?
Gülümsemesinde, cevapsız bakışlarında
günesin doğuşunu seyretmek
aya, yıldızlara inat
aldırmadan
Yüce sevdama,
geleceğin aydınlığa varmak

Eylem DENİZ

[ßêrîvan]

Kim sorar


Tarihin boşluğunda uzanan bir el
bir ananın elleriydi
yok olmuş bedenin nefesini
sonsuzluğun boşluğundan alıyordu
Ana kendiyle kavgalıydı
ve kendini arıyordu
çocuğunu almış kucağına
haykırıyor, bağırıyor...
ama kimse duymuyordu
Ellerinde bastonu
sırtında boş torbayı taşıyordu
gezgin olmuş umudunu arıyordu
Aç, susuz, perişan ana
kaval çalan çobanın yanına gidiyor
çalınan ezgiyle kulak veriyordu
aradığı bir melodiydi belki de
Sor, sor
haydi sor
niçin ağladığını sor
Umudu, mutluluğu
tutsak edilmiş güvercinin
özgürlük tutkusu için ağlıyordu

Ama yine de sor
Narin genç kiz ne zaman ağlar
Ak gülüşlerden hasret, özgürlüğe
Güneşin doğuşuna tutkun.
Çıglığı, İmralı'da
yüreği adanın soluklarındadır.
sevincinden
heyecanından ağlar genç kız
Çünkü toprağın bereketi
ışık olup İmralı'dan taşıyor
bundandır İmralı'ya hasrettir.
hasretiz biz de...

Sakine CİZRE

[ßêrîvan]

Nöbet


Yil 2000, 8 Nisan gecesi
Xınere'nin öylesine bir tepesindeyim..
Saat gecenin on ikisi.
Gökyüzü kapkaranlik
yüzümü kaldırmış bakıyorum,
kararmış gökyüzüne
ve usul usul yağan yağmur taneleri
Düşüyor yüzüme.
Hayır hayır !
Yüzüme değil, yüreğime akıyor
yüreğimin içine.
Aklıma henüz gelmiş
ve daha sormaya fırsat bulamadan
"Ben neyin nöbetini tutmaktayım" diye
Bir çığlık kopuyor gökyüzünden,
Kulaklarımı sağır edercesine.

"Dinle" diyor
"Ey ateşin ve güneşin çocuğu
bil ki bu ses sana
ve seninle aynı yazgıyı paylaşanlara
bil ki bu asrın eşiğinde,
tarih size emanet
ve tarihe olan borcunu unutma..
simdi tarih yazmanın sırası sende
yazmaktan korkma...."
ırkılıyorum tepeden tırnağa
ve tekrar gözlerimi açtığımda
karanlıkların içinden ülkemin
sönük geçmişine öykünen bir yıldız görüyorum uzakta,
ne kadar koyu olmasa da karanlık
ve yıldızın ateşini çalsa da
tarihten silememiştir izlerini
kanatlanıp uçuyorum birden
yıldızlar ülkesine
kimler yok ki burada
ve tanrıları tanrıçaları görüyorum.
İştar'ı, ask tanrıçası Afrodit'i
ve daha nicelerini...

derken gözlerim gözlerim kamaşıyor
takılıp kalıyorum özgürlük tanrıçası Zilan'a
öylece kalıyorum bir süre
"Zilan" diyorum sonra
Ve kapanıyorum dizlerine, ağlıyorum
"kalk" diyor hiddetle "kalk
ayağa kalk, ağlama!!"
doğrulup kalkıyorum.
Ateş dansına durmuş yine Güneş'in çocukları
ve kucaklıyorlar beni
alıp aralarına,
ateşle sınıyorlar.

Sonra, sonra...
Elime bir mesale tutuşturup uğurluyorlar.
"Bu meşale" diyor "yolunu aydınlatacak senin
var git, yolun açık olsun"
Var git karanlıktan gelen cığlığın peşine
peşini bırakma o çığlığın
ve üzerine yürümekten korkma karanlığın
Güneşe ulaşacaksın
o karanlıkları yendiğinde
O karanlıklar ki güneşi çalmak isterler
karartmak isterler kirli elleriyle
ve karanlık beyinleriyle
Var git, gün bugündür
Var git
güneşe ulaştığında;
parolan özgürlük olsun
söylemeyi unutma!...."

Kanatlanıp uçuyorum yine
sol elimde can simidim mesale
korkusuzca dalıyorum karanlıkarın içine
yarıp çıkıyorum karanlıkları
varıp vampirlerin ülkesinde
selama duruyorum vampirlere inat
"Barış" diyor Başkan tebessümle
"git" diyor
"bırak, yarın beklesin seni
sen yarını bekleme!
Var git
Mani'nin
Zerdeşt'in
Ehmedê Xanê'nin ülkesine
Var git Newroz ateşinde arındır kendini
Ve Fırat'ın sularında çelige sor yüreğini

benden selam söyle havarilerime
fedailerime
halkıma
Ve tüm insanlığa"

Başkanımı gördüm.
O'nun nöbetini tutmaktaydı tarih
karanlığa inat aydınlığa gebeydi
aydınlık barışı müjdeliyordu.
Özgürlüğün şiirini ezberliyordu
ateşten yürekler
aydınlık barışın
ve özgürlüğün destanını yazıyordu
tarihe...

Yıl 2000 ve 9 Nisan sabahı
Zagroslar'da Xınere'nin öylesine bir tepesinde
Ben nöbetteyim
tarih nöbette..

Yılmaz BAŞKALE

[ßêrîvan]

Bir gün mutlaka


Bir ay doğuyor
ihanet tanımaz artık gecelerim
akıyor sular
karışıyor çağlayanlarıma
kaçabilir miyim
gözyaşlarıma saklanmış gülüşlerden?
Güneş'in tarifsiz yakıcılığını duymakta
tenimin soğukluğu

Biliyorum gün gelecek
tüm buzulları yeryüzünün buhar olup uçuşacak
Dört duvarlı GÜNEŞ'e

Dorşin POYRAZ