Dicle’den Nujiyan’a mektup

[Bahoz]

“Nujiyan bayramlar sensiz geçer mi? Bir de mimiklerin ve farklı kutlayışın...
Bugünlerde hep dileğim seninle olmaktır.”

Son sözünü dinlemek isterdim, duymak isterdim. Evet 07.02.03 tarihinde duydum, duymaz olaydım. 8 Mart’ı geçen yıl kutlamıştın küçük bir notla, bense yanıt vermemiştim. Şimdiyse son sözünü o kadar merak ediyorum ki, ama nafile. Yarın 21 Mart, Newroz bayramı sensiz geçiyor. Bu anlamlı günleri bir de sensiz kutlamak... Duydum o güzel çocuksu gülüşüne, genç ve atik hayallerine çığ düşmüş. Bence erkendi gidişin, bir de senin bu günleri o yüksek coşkunla kutlayamadığını duymak ve bilmek...

Bu günler anlamlı elbet, ama artık senin gülüşünün olmayışı, an’ı anlamsızlaştırabiliyor. Nujiyan bayramlar sensiz geçer mi? Bir de mimiklerin ve farklı kutlayışın... Bugünlerde hep dileğim seninle olmaktır. Bir de bu günleri sensiz geçirme netliği üzüyor beni. Senin 21 yaşında gidişin... Hani göremediğimiz Urfa’yı, manifestoyu elimize alıp, gezecektik, İbrahimlerin, peygamberlerin şehrini... Sonra doğduğumuz mekana gidecektik seninle, kimse müdahale etmeyecekti. Sonra o mekanın kendisinde çocukça birbirimize hitap edecektik, oynayacaktık. Yıllar seninle güzel geçti, geçerdi. Seni hatırladığım anda mutlu oluyorum. Sonra bir dakika duraksıyorum, yutkunuyorum. İçimde sızıntı, acı veren bir şeyler hissediyorum. Gitmemeliydin. Seninle en çok ve en fazla geçirrdiğim çocukluğumu ve gençliğimi bir ben bilirim bir de sen. Evet ben bunu çok iyi bilirim; sendeki çocukluğu, sadeliği, özü...

Nujiyan Başkan Apo’yu görecektik. Onunla voleybol oynayacaktık. Başkan Apo bize hemşerim diyecekti. Ve o an ... ve Kürdistan’a bağlılığın....

... Başkan Apo şöyle diyordu, “Kürdistani olan evrenseldir.” İşte sen bu sözü esas alır, Andrea Wolflerin, Ronahilerin, Rojbinlerin, Candaların yolunda yürümeyi ve böyle Kürdistan’ı severdin. Gezecektik dört parçayı... Ama dört parça irade bakımından birleştiği zaman gezecektik. 9 yaşımıza geri dönecektik. Calwa ormanlarında, o ince patikalarda birbirimizi kovalarcasına bisiklet sürecektik. Okul yılları ve o canlılığı tekrar hissedecektik. Neuenburg’a sonradan Pforzheim’a otobüsle gidecektik. Unutmadan Neuenburg’ta o bir kere çıktığımız dağ var ya o kaleyi gezelim. Sonra döneriz. Çocukken yarışa girerdik, kim iyi koşuyor, kim iyi yürüyor. Kısaca gerillacılığı deniyorduk. Senle ben diğerlerini hep geçiyorduk, arkada bırakıyorduk. Kürdistan’a yarışıyorduk yabancı ülkelerde. Bu anılar hiç kaybolabilir mi, silinebilir mi? Ama sadece biz hissediyorduk. Tüm bunları, yaşadığımız o güzellikleri yazmaya kalemim varmıyor. Nujiyan seni ve anılarımı yazmaya cesaretim bu noktaya geldiğinde tükeniyor, zayıflıyor. güneşin ve yağmurun da
birbiriyle
saklambaç oynarcasına
bereketli
topraktaki uyanışa
kattıklarını
nice yaşadığın baharlara
bir yenisini daha eklerken, geçmişe gittiğimde seni de, o güzelim yoldaşlar gibi anıyorum bugünlerde...

* 4 Temmuz 2007’de Dersim’de Türk ordusunun düzenlediği operasyonda yaşamını yitiren HPG gerillası Fidan Sıcak’ın (Dicle Urfa-1982 Viranşehir), 20 Şubat 2003 tarihinde yaşamını yitiren HPG gerillası Güneş Sıcak (Nujiyan) için yazdığı mektuptur.

Sessizlik ile varolmak

Çıt etmeden, yanıt vermeden,
konuşmadan diyalog,
sessizliği duymak.
Tanımadan birleşmek,
uzakta ama yakın görmek,
sevmek birleşmek, birlikte olmak.
sessizliği yaratmak,
yaratıcılığı sessizlikte bulmak
sessizlikte var olabilmek
ses etmemek ama yankı
uyandırmak, varım diyebilmek
olur mu?
hiç
sessizce evet diyorum
evet sessizlikte buluyorum.
Dicle Urfa

Amca çocukları olan Fidan ve Güneş sıcak, birlikte büyürler. 7-8 yaşlarında iken Kürdistan’dan Almanya’ya gelen Fidan Sıcak, 1998 yılında PKK’ye katılır. 1999 yılında ise gerillaya gider. Güneş Sıcak ise, Fidan’ın ardından 1999 yılında PKK'ye katılır, 2000 yılında gerilla saflarına geçer.



Güneş Sıcak ( ortada ), Fidan Sıcak ( sagda ).