Gerillanın Düğünü

[Bahoz]

GERİLLANIN DÜĞÜNÜ

Ümit Zafer

Birden herkes ayaklanıp, kapıya yöneldi. Anında sloganlar, zılgıtlar, alkışlar başladı ve kızıl bayrağa sarılı, omuzlar üzerinde Feride çıktı.
Feride'yi cenaze aracına yerleştirip, sloganları kesmeden otobüslere yöneldik. Ama etrafımız sarılmıştı. "Malatya'ya gidecekler binsin, diğerleri dağılsın" diye anons yaptı polis. Diğer otobüsleri bağlamışlardı. Bizimle Malatya'ya gelmeyecek olanlardan bir kısmını da alıp Armutlu'ya doğru yola çıktık. Arabaya sığmayanlar orada kaldılar. Feride'nin vasiyetiydi, Armutlu'dan uğurlanmak. Ne olursa olsun vasiyetini yerine getirmeliydik. Ama Armutlu'ya giden bütün yollar tutulmuştu. Adli Tıp'ın önünde kalanlarla bir süre irtibat kuramadık. Bütün çabalarımıza rağmen girememiştik Armutlu'ya. Kalanlarla irtibata geçip, İstanbul çıkışında buluşacak ve geri dönecekleri gönderecektik. İstanbul çıkışında bir benzin istasyonunda buluştuk ve geri dönecekleri göndererek, Malatya'ya yola koyulduk.
İçimiz buruk, Feride'mizin vasiyetini yerine getirememiştik. Bir insanın son isteği bile engelleniyordu.
Yoldayız. Acıyı ve sevinci yüklenmiş, Feridemizi sevdasına kovuşturmak için, otobüsle değil de, koşarak gidiyoruz sanki. Türküler söylüyoruz, marşlar sonra. Kimi kendi arasında Armutlu'ya girme çabamızı konuşuyor, sohbet ediyor. Bir ses duyuluyor "Altın hızma mülayim/ Seni haktan dileyim." Bilenler türküye eşlik ediyorlar. Feride'nin en sevdiği türküler önceliği alıyor. "Ben de bu yayladan dağa giderim..."
Türkülere dalmış gidiyorken, otobüs bozuldu birden. Zorunlu mola veriyoruz bu yüzden. Birkaç kişi yakındaki ilçeden yiyecek birşeyler aldı. Ayaküstü ekmek arası hazırlayıp, çay yaptık. Ama bardağımız ve kaşığımız yok. Bardağı istasyondan aldık ama kaşık olarak ağaçtan kırdığımız ince dalları kulandık. Birkaç saat sonra otobüs yapıldı ve yola koyulduk tekrar. Havanın buz gibi soğuğuna bir de otobüsün bozuk kliması eklenince, montları battaniye olarak kullandık. Kimi yarın dinç olmak için uyumaya çalışırken kimileri kendi aralarında sohbet ediyorlardı. Kimi de camdan karanlığı seyrederek suskun duruyordu. Kimbilir, belki de Feride'yle son sohbetini düşünüyordur o sırada. Ama kesin olan şu ki, herkes Feride'yle geçirdiği günleri düşünüyordu yol boyu. Hatta sohbetlerimiz hep Feride üzerine oluyordu. Bir yandan da merak içindeyiz; Malatya'da neler olacak, nasıl olacak diye.
Sabah gün ışırken, Kayseri'ye vardık ve mola verdik. Ama yemekler bitmeden, zamanın kısıtlı olmasından dolayı yola çıkıp, yemeğe yolda devam ettik. Çay demleyeceğiz ama bin bir çileyle. Biri tüpü tuttu, ben çaydanlığı. Beşik gibi sallanan araçta bunu yapmaya kalkışmanın bedeli, elimi yakmak oludu. Elimizden gelse, çaydanlığın altına ateş olup suyu kaynatacağız.
Gün doğmuş, herkesin gözler açılmıştı. Otobüste mikrofon görüpte durmak olur mu? Durmadık. Sırayla mikrofonu alıp türküler söyledik. Öylece Sivas'a vardık. Her yer dağlık, tek bir ağaç yok. Ağaç değil bir tane ev bile yok. Onu da bırak benzin istasyonu yok yol boyunca. "Bre Sivas Dağları da dağları" türküsü eşliğinde, Sivas'a veryansın ediyoruz. Her taraf beyaza bürülü. Gürün'e vardığımız da, uzakta evleri görünce, sevinç çığlıkları kopardık. Dağın yamacındayız ve dik yokuştan iniyoruz. Buzlu yoldan korkan şoförün, imdat frenini çekmesi, bizi bozuk arabayla bırakıyor orada. Zor bela benzin istasyonuna vardık. Otobüsün kapısı açılır açılmaz, hepimiz kendini karın içine attı ve kartopu oynamaya başladık. Çevredeki halkın şaşkın bakışları altında, kaptırdık kendimizi. Üşüyen ve yorulanlar olunca oynamayı bırakıp, çay molası verdik. O sırada arızanın büyük olduğunu öğrendik. Zaman olmadığı için Malatya Kürecik'ten bizi almaya dört minibüs geldi. Kızıl bayrağa sarılı Feride, öndeki minibüsün üzerinde, gezip dolaştığı dağları seyrederken ilerliyoruz. Hava kararmaya başlıyordu.
Kürecik'e varıyoruz. Bir arabayla Feride'nin ailesi karşıladı bizi. Uzakta şehidimiz İsmail Karaman'ın mezarını gösterdiler ama gidemedik. Uzaktan selam verdik İsmail'e.
Yollar karlı ve hava çok soğuktu. Karanlıkta ilerliyoruz. Karşı dağın başında, 4-5 tane ışık görünüyor ve köy yoluna girdik. Yavaş yavaş dağın başına tırmandık ve birkaç evden oluşan köye vardık. Kalabalık bir kitle karşıladı bizi. Vakit geç olduğundan hemen cenaze törenine başladık. Ağaçlardan kırdığımız dallardan ve topladığımız bezlerden meşaleler yapıp, yaktık. Bir daire oluşturduk ve aramızda gerilla kıyafetleri giydirilmiş Feride... Bir saat kadar dini tören sürdü ve anmamızı yaptık. Sloganlar, türküler eşliğinde, son görevimizi yerine getiriyoruz Feride'ye. Vasiyeti, boynumuzun borcu.
Önde meşaleler, karanlığı yararak ilerliyoruz, vasiyeti olan mezarlığa. Bir tepeye çıkıyoruz. Komutan Feride, onun ardından tırmanıyoruz. Dizimize kadar kar, sloganlarımız susmuyor. İnsan kendini o dağların parçası sanıyor bir an; "Şu Dersim'in dağları vay lele vay le/ Yiğitlerin odağı vay lele vay le..."
Mezar yerine vardık. Dedesinin yanına defnedeceğiz. O an "herkes Feride için bir dal getirsin" dedi birisi. Ve anında herkes ormana dalıp, dal toplamaya başladı. Hatta üç kişi, tuttukları ağacı kökünden sökmeye çalışıyordu. Bütün topladıklarımız ortaya koyup, ateş yaktık. Babasının, Dersim dağlarından getirdiği bir poşet toprağı, Feride'nin üzerine döktük. Sonra yine vasiyeti üzerine şeker dağıtıldı mezarı başında.
Ateş yanıyordu, etrafı aydınlatarak. Türkü oluyor dilimizde Feride. "Bir ömür de benden aslanım, bir ömür de benden/ Zafer gülüşü yüzünde, yendim diyorsun." O aydınlığın içinde halaya duruyoruz. "Omuzdan tutun beni, halaya katın beni/ Düşersem bu kavga da loy, dasta anlatın beni, de loyloyloy".
Dönüyoruz artık. Feride'yi ve anılarını yüreğimize gömüp, dönüyoruz. Mırıldanıyorum farketmeden; "anlatacağız seni de. Destanımızın güzellikleri içinde, yarattığın güzelliklerle anlatacağız seni. Hoşçakal Feride, hoşçakal. Seni özleyeceğiz!..."